ZSP 1

Kochałam Tyberiusza

Książka przedstawia losy Julii, jedynej córki cesarza rzymskiego, Oktawiana Augusta. Imię jej było przeklęte, została poniżona, wypędzona z kraju i zapomniana. Autorka wbrew utartym opiniom, kreśli w swej książce wizerunek kobiety silnej i pięknej, uwikłanej w bezlitosne mechanizmy władzy. Utwór z najdokładniejszymi szczegółami opowiada o życiu córki Oktawiana Augusta. Trudna jest jej sytuacja życiowa. Plącze się w intrygach między drugą żoną ojca, jej synem, a uzgodnionymi z góry małżeństwami potrzebnymi z uwagi na politykę. Szalenie interesująca jest postać jej drugiego męża, Marka Agryppy, głównego pomocnika Oktawiana, dowodzącego wojskiem. Tutaj Dored stworzyła obraz chyba idealnego mężczyzny. Jak mogła ona tak doskonale oddać męską naturę Agryppy? A jednak udało jej się, Marek zapada w pamięć. Z jednej strony czuły dla Julii, kochający ją i ciągle pełen niewiary w swoje szczęście. Z drugiej stosunkowo okrutny małżonek, zdolny nawet do gwałtu, jeśli uzna go za „sprawiedliwy”. Zaskakujące, ale wyjaśnienie przyczyn jego brutalnych zachowań, to odkrywanie prawdy o wielu kobiecych zachowaniach i sztuczkach pobudzających wyobraźnię. Jest tak charakterystyczny, że posiada swój własny klimat, jak cała książka. Dored tworzy w bardzo oryginalnym stylu. Jest jednocześnie dość rzeczowy, pełen istotnych informacji i jakimś cudem przy tym ciągle lekki. Książkę pochłania się naprawdę szybko.. Autorka niczym malarka dorabia do nich swoje kolory. I tak Druzylla jest szaro-wredna, Agryppa pomarańczowo-silny, Tyberiusz różowo-wymarzony. Nastroje mieszają się jak w prawdziwym życiu.
Z taką lekkością zapamiętuje się wszystkie szczegóły, że tylko więcej takich podręczników historii... Co najważniejsze - książka z pozoru banalna, jest doskonałym obrazem Rzymu tamtych czasów i niezapomnianą, godną uwagi lekturą. Szczerze wątpię, żeby kogoś rozczarowała. Nie należy ani do kategorii tanich romansideł, ani naukowych wykładów. Wartościowa nie tylko ze względu na swój czar, jest po prostu ogromem fantastycznego tekstu kobiety, która posiadła solidną wiedzę na temat Rzymu pod panowaniem Oktawiana.

Cień wiatru

Bohater "Traktatu..." w monologu skierowanym do tajemniczego przybysza podczas jednego dnia spędzonego na wspólnym łuskaniu fasoli dokonuje bilansu całego życia. Opisuje traumatyczne przeżycia z czasów wojny, okres młodzieńczych złudzeń i pasji, lata "nauki i wędrówki", poszukiwanie zarobku na obczyźnie, wreszcie - powrót do kraju. Misternie skonstruowana, przeplatająca perspektywy czasowe powieść jest próbą przeniknięcia ukrytych sensów ludzkiego losu. Autor usiłuje odkryć relacje pomiędzy przypadkiem i przeznaczeniem, istnieniem autentycznym i pozornym, zwykłym życiem i szaleństwem. "Traktat o łuskaniu fasoli" to wielka powieść metafizyczna. Mistrzostwo Myśliwskiego polega na tym, że drążąc Tajemnicę, nie szuka on łatwych rozwiązań ani pocieszenia. Nakazuje ponawiać najważniejsze pytania z odwagą i pełną świadomością, że na wiele z nich nie otrzymamy odpowiedzi. "Takiego traktatu młody człowiek nie napisze" - tym zapewnieniem otwierał swój "Traktat teologiczny" Czesław Miłosz. Słowa te z równym powodzeniem odnieść można do "Traktatu o łuskaniu fasoli" Wiesława Myśliwskiego. Powieść tego kalibru artystycznego i myślowego mogła wyjść jedynie spod pióra "starego mistrza", człowieka dysponującego życiowym doświadczeniem i płynącą z niego mądrością. Nieomylny instynkt pisarski pozwala mu to, co doświadczone i przemyślane, przekształcić w wybitne dzieło literackie - przemawiające także do młodego czytelnika.

Traktat o łuskaniu fasoli